Alıntı:"Mirri kendini kahraman görüyordu, Melisandre de büyük ihtimalle öyle hissediyor; gerçekte ne olduklarını belirlemek okuyucuya kalmış, bunu kolaylaştırmak istemiyorum."

Alıntı:

“Kuzeye gitmek için güneye yolculuk etmelisiniz. Batıya varmak için doğuya gitmelisiniz. İlerleyebilmek için geriye dönmelisiniz. Işığa dokunmak için gölgelerden geçmelisiniz.”

Manipülasyon nedir? @Caspian sana

Alıntı:'Lord Stark,' dedi Jon. Babasına böyle resmi hitap etmesi garipti. Bran umutsuzca Jon'a bakıyordu. 'Beş yavru var. Üç erkek, iki dişi,' dedi Jon babasına.

'Ne demek istiyorsun?' diye sordu lord.

'Sizin de beş meşru evladınız var. Üç oğul, iki kız. Ulu kurt Stark Hanedanı'nın arması. Bu yavrular sizin çocuklarınız tarafından sahiplenilmek için doğmuş.'

Bran babasının yüz ifadesinin değiştiğini gördü. Kafiledeki adamlar bakışıyordu. Bran yedi yaşında olmasına rağmen ağabeyi Jon'un ne yaptığını anlamıştı. Yavruların sayısı lordun çocuklarına denkti çünkü Jon kendisini hesaba katmamıştı. Kızları ve hatta bebek Rickon'u saymıştı ama kuzeyde gayrimeşru doğan şanssız çocuklara verilen 'Kar' soyadını taşıyan kendisini toplamın dışında tutmuştu.

Babaları da Jon'un ne yaptığının farkındaydı. 'Kendin için bir yavru istemez misin Jon?' dedi yumuşacık bir sesle.

'Bu ulu kurt Stark Hanedanı'nın sancağını onurlandırıyor,' dedi Jon. 'Ben bir Stark değilim baba.' Lord babaları düşünceli fakat takdir dolu bir ifadeyle baktı Jon'a...

Alıntı:

'Beni dinleyin,' dedi Jon ve işlerin nasıl olacağını sakince anlattı. Pyp, tam da Jon'un umduğu gibi destek verdi ama Halder karşı çıktı ki bu oldukça şaşırtıcıydı. Grenn önce kararsızdı ama Jon onu hizaya getirecek doğru kelimeleri biliyordu. Birer birer bütün çocukları sıraya dizdi. Kimini ikna etti, kimini tatlı tatlı kandırdı, kimini utandırdı ve hak eden bazılarını da tehdit etti. Sonunda hepsiyle anlaştı... Rast hariç.
'Siz kızlar canınız nasıl istiyorsa öyle yapın ama Thorne beni Bayan Domuzcuk'un üstüne salarsa, kendime kalın bir dilim domuz jambonu keserim,' dedi ve kahkahalar atarak salondan ayrıldı.
O gece, bütün kale uykudayken üç kişi Rast'ın hücresini ziyaret etti. Grenn çocuğun kollarını tutarken bacaklarının üstüne oturdu. Hayalet göğsüne atladı ve kırmızı gözleri alev gibi yanarken çocuğun boğazını hafifçe kanatacak kadar ısırdı. 'Nerede uyuduğunu biliyoruz, bunu sakın unutma,' dedi Jon fısıltıyla.
Ertesi sabah Jon, Rast'ı, Albett ve Kurbağa'ya tıraş olurken usturanın nasıl elinden kaydığını anlatırken duydu.
O günden sonra, ne Rast ne diğerleri Samwell Tarly'ye zarar verecek bir hareket yaptı. Sör Alliser Thorne onları çocuğun karşısına çıkardığında, Sam'in beceriksiz ve güçsüz ataklarına karşı tembel savunmalar yapmakla yetindiler. 

Alıntı:“Gece Nöbeti her türden insana ihtiyaç duyar.”

“Teneke döverek demir yapamazsınız…”

Alıntı:“Bunu yaparsam seni öldürürüm.”

“İyi görünmesini sağla.”

(A Clash of Kings, Jon / Qhorin Halfhand hattı)

Alıntı:"Piçi nereye oturttuklarını gördün mü?"

Alıntı:“Bunu sana kim söyledi?”

Söylenti Kara Kale’nin her tarafına yayılmıştı. “Bilmeniz gerekiyorsa, hikâyeyi Gilly'den duydum.”

“Gilly kim?”

“Sütanne,” dedi Leydi Melisandre. “Ona kale içinde dolaşma özgürlüğü verdiniz Majesteleri.”

“Etrafa hikâyeler yayması için değil. Onun göğüslerine ihtiyacımız var, diline değil. Ondan daha fazla süt ve daha az mesaj istiyorum.”

“Kara Kale’nin faydasız ağızlara ihtiyacı yok,” diye onayladı Jon. “Gilly'i, Doğugözcüsü’nden ayrılacak bir sonraki gemiyle güneye gönderiyorum.”
Melisandre boynundaki yakuta dokundu. “Gilly, kendi oğlunu emzirdiği gibi Dalla’nın oğlunu da emziriyor. Küçük prensimizi süt kardeşinden ayırmakla zalimlik ediyorsunuz lordum.” 
Şimdi dikkatli ol, dikkatli ol. “İki çocuğun paylaştığı tek şey anne sütü. Gilly'nin oğlu daha iri ve daha sıhhatli. Prensi tekmeliyor, çimdikliyor ve Gilly'nin memesinden itiyor. Onun babası Craster’dı, zalim ve aç gözlü bir adam. Kan çekiyor.”

Kralın kafası karışmıştı. “Sütannenin, Craster denen adamın kızı olduğunu sanıyordum.”

“Hem karısı hem kızı Majesteleri. Craster bütün kızlarıyla evlenirdi. Gilly'nin oğlu, ikisinin birleşmesinin meyvesi.”

“Kızı kendi babası mı hamile bıraktı?” Stannis dehşete düşmüştü. “Öyleyse ondan kurtulmamız en iyisi. Burada böyle bir zelâlete izin vermem. Burası Kral Toprakları değil.”

Alıntı:“Soğuğu mu buz ejderhasının yoksa buz ejderhasını mı soğuğun getirdiğinden asla emin olamazdı.”

Alıntı:“Ötekiler hava soğuduğunda geliyor, hikâyelerin çoğu bu hususta hemfikir. Ya da Ötekiler geldiğinde hava soğuyor.”

Alıntı:İhtiyar Laura’nın bile hatırladığı en kötü donda (kış döneminde) dünyaya gelmişti.

Alıntı:“Adara’nın doğduğu gece bir buz ejderhasının ay’a karşı uçarken görüldüğü söylenirdi, o günden beri de her kış yeniden görülmüş ve o kışlar gerçekten de çok zor geçmişti, her sene bahar daha da geç gelmişti.”

Alıntı:“Buz Ejderhası ölüm püskürtürdü dünyaya; ölüm, sükunet ve soğuk.” Fakat Adara korkmazdı bundan. En nihayetinde bir kış çocuğuydu ve buz ejderhası da onun sırrıydı.

Alıntı:Buz ejderhası ile her yıl bir sene öncekinden çok daha uzağa çok daha sıklıkla uçtu; çiftliklerinin tepesindeki gökyüzünde çok daha sık görünür olmuştu. Her kış bir öncekinden daha uzun ve daha soğuk geçti. Buzlar her geçen sene daha geç eridi.

Alıntı:Adara ilk kez buz ejderhasından bir ses duydu: Her daim kış topraklarında bomboş bekleyen beyaz kalenin kuleleri ve siperlerinde dolaşan kuzey rüzgarlarının çıkardığı sese benzeyen hüzün yüklü korkunç bir tiz çığlık.

Alıntı:Omzunda duran kargayla bakıştılar. Üç gözü vardı karganın ve üçüncü gözü korkunç bir şeyler biliyordu. Bran aşağı baktı. Artık aşağıda kardan, soğuktan, ölümden ve delici uçlarıyla ona sarılmayı bekleyen buz kulelerinden başka bir şey yoktu. Ucu sivri mızraklar gibi bekliyorlardı onu. Kulelerin tepesi binlerce rüyacının kemikleriyle doluydu. Bran çaresizdi, korkuyordu.

Alıntı:“Kızıl Kılıç,” demişti Boğa; ona göre kuyruklu yıldız, demirhaneden yeni çıkmış, hâlâ kızıl kızıl parlayan bir kılıca benziyordu.
...

Ama Yaşlı Nan öyle düşünmüyordu; hem de içlerinde en uzun yaşamış kişi oydu.
“Ejderhalar,” dedi, başını kaldırıp koklayarak. Neredeyse kördü, kuyruklu yıldızı göremiyordu bile ama kokusunu aldığını iddia ediyordu. “Ejderhalar bunlar, evlat,” diye ısrar etti. 

...


Ejderhaların küçükken birer harikaydı. Büyüdüklerinde ise ölüm ve yıkımdırlar; dünyanın üzerinde sallanan alevli bir kılıç gibi.

Alıntı:“Dünyanın üstüne karanlığın ağır ağır çöktüğü bir zamandı. Buna karşı koyabilmek için kahramanın, daha önce benzeri görülmemiş bir kahraman kılıcına ihtiyacı vardı. Bunun üzerine Azor Ahai, tapınakta otuz gün otuz gece uykusuz kalarak kutsal ateşlerde bir kılıç dövdü. Isıt, çekici vur, katla; ısıt, çekici vur, katla... ta ki kılıç tamamlanana kadar. Ama çeliği suya sokup sertleştirmek istediğinde kılıç paramparça oldu. Kahraman olduğu için omuz silkip gidip şu mükemmel üzümlerden aramaya koyulmadı; bunun yerine yeniden başladı. İkinci denemesinde elli gün elli gece uğraştı ve bu kılıç ilkinden de güzel görünüyordu. Azor Ahai bir aslan yakaladı; kılıcı, onu yaratığın kızıl kalbine saplayarak sertleştirmek istedi, ama çelik bir kez daha kırılıp dağıldı. O zaman kederi de acısı da büyük oldu, çünkü ne yapması gerektiğini biliyordu. Üçüncü kılıç için yüz gün yüz gece çalıştı ve kılıç kutsal ateşlerde beyaz kor gibi parıldarken karısını çağırdı. ‘Nissa Nissa,’ dedi ona, çünkü adı buydu, ‘göğsünü aç ve bil ki bu dünyada en çok seni seviyorum.’ Neden yaptı, bilmem, ama kadın bunu yaptı ve Azor Ahai tüten kılıcı onun canlı kalbine sapladı. Derler ki acı ve vecd içindeki çığlığı ayın yüzünde bir çatlak bıraktı; ama kanı, ruhu, gücü ve cesareti çeliğin içine geçti. İşte Kahramanların Kızıl Kılıcı Lightbringer’ın dövülüş hikâyesi budur.”

Alıntı:...ve katlandı. Ejderha son bir kez tısladı ve karnının üzerine dümdüz uzandı. Mızrağın deldiği yaradan siyah kan akıyordu; kavrulmuş kumların üzerine damladığında duman tütüyordu. O, ete kemiğe bürünmüş ateş, diye düşündü, ben de öyleyim.
Daenerys ejderhanın sırtına atladı, mızrağı kavradı ve çekip çıkardı. Ucu yarı erimişti; demir kor gibi kızarmış, parlıyordu.
Dany, bacaklarının arasında onun sıcaklığını hissedebiliyordu.

Alıntı:“Şu küçük lordcuk pek geveze çıktı,” dedi. Gözleri domuz gözü gibiydi; küçük ve pırıl pırıldı. “O ağız annenin ağzı mı, piç? Neydi o, bir fahişe mi? Söyle bakalım adını. Belki ben de bir iki kez birlikte olmuşumdur.”
Ve güldü.
Jon bir yılanbalığı gibi kıvrıldı, onu tutan çocuğun ayağının üstüne topuğunu sertçe indirdi. Ani bir acı çığlığı duyuldu ve kurtuldu. Toad’a atıldı, onu bir sıranın üzerinden geriye devirdi, sonra iki eliyle boğazına yapışıp göğsünün üstüne indi; başını sıkıştırılmış toprağa vuruyordu.

...


Sonra kahkahayı duydu; kamçı gibi keskin ve acımasız bir kahkahaydı bu. Ardından Ser Alliser Thorne’un sesi geldi.
“Sadece piç değil, bir hainin piçi aynı zamanda,” diyordu etrafındaki adamlara.


Bir göz açıp kapayıncaya kadar Jon masanın üstüne sıçramıştı, elinde hançeri vardı. Pyp onu yakalamaya yeltendi ama Jon bacağını kurtardı; sonra masanın üzerinde koşmaya başladı ve Ser Alliser’in elindeki tası tekmeyle uçurdu. Yahni her yana sıçradı, gece nöbetçilerine bulaştı. Thorne geri çekildi. İnsanlar bağırıyordu ama Jon Snow onları duymuyordu. Hançerle Ser Alliser’in yüzüne atıldı, o soğuk oniks gözleri hedef alarak savurdu; ama Sam kendini ikisinin arasına attı. Jon onun etrafından dolaşamadan Pyp bir maymun gibi sırtına yapıştı, Grenn kolunu tuttu, Toad da bıçağı parmaklarının arasından çekip aldı.

Alıntı:“Lordum bilge biridir.” Ser Alliser Jon’u kolundan yakaladı.
Jon kendini sertçe kurtardı ve şövalyeyi öyle bir vahşetle boğazından kavradı ki adamı yerden kaldırdı. Eastwatch adamları onu çekip almasaydı, boğacaktı. Thorne sendeleyerek geri çekildi, Jon’un parmaklarının boynunda bıraktığı izleri ovuşturdu.
“Gördünüz işte kardeşler. Çocuk bir yabani.”

Alıntı:O sabah ilk sözü o söylemişti.
“Ben Winterfell Lorduyum!” diye bağırmıştı, daha önce yüzlerce kez yaptığı gibi. Ama bu kez, bu kez Robb cevap vermişti:
“Sen Winterfell Lordu olamazsın, çünkü piç doğdun. Leydim annem senin asla Winterfell Lordu olamayacağını söylüyor.”
Unuttuğumu sanıyordum. Jon, aldığı darbenin etkisiyle ağzındaki kanın tadını aldı.
Sonunda Halder ve Horse onu Demir Emmett’ten çekip almak zorunda kaldılar; biri bir kolundan, diğeri ötekinden tuttu. Korucu sersemlemiş halde yerde oturuyordu; kalkanı neredeyse parçalanmıştı, miğferinin siperliği eğrilmişti ve kılıcı altı yarda öteye fırlamıştı.
“Jon, yeter!” diye bağırıyordu Halder. “Adam düştü, silahını elinden aldın. Yeter!”
Hayır. Yeterli değil. Asla yeterli değil. Jon kılıcını aşağı bıraktı.
“Üzgünüm,” diye mırıldandı. “Emmett, yaralandın mı?”
Demir Emmett hırpalanmış miğferini başından çıkardı.
“Teslim olmanın ne anlama geldiğini anlayamadığın bir kısım mı vardı, Lord Snow?”
Bunu dostça söylemişti. Emmett cana yakın bir adamdı ve kılıçların şarkısını severdi.
“Tanrı beni korusun,” diye inledi, “şimdi Qhorin Yarımel’in neler hissettiğini anladım.”
Bu Jon için fazlaydı. Arkadaşlarının elinden kurtuldu ve tek başına cephaneliğe çekildi. Emmett’in indirdiği darbe yüzünden kulakları hâlâ çınlıyordu. Bir sıraya oturup başını ellerinin arasına aldı.
Neden bu kadar öfkeliyim? diye sordu kendine, ama bu aptalca bir soruydu.
Winterfell Lordu. Winterfell Lordu olabilirim. Babamın varisi.

Alıntı:Jon Snow, Garth Greyfeather’ın başını taşıyan mızrağı kavradı ve şiddetle çekerek yerden söktü.
“Diğer ikisini de indirin,” diye buyurdu; dört kara kardeş koşa koşa emrini yerine getirmeye gitti.
...
“Şimdi o yarayı kurcalamanın zamanı ve yeri değil. Burada değil lordum. Şimdi değil.”
Snow, mızraklarla uğraşan adamlara dönerek, “Başları alın ve yakın. Geriye çıplak kemikten başka bir şey kalmasın,” dedi.
Ancak o zaman Melisandre’ı fark etmiş gibi göründü.

Alıntı:İlk adamı, kurda dönmeye çalıştığı sırada biçti; ikinciyi itip geçti, üçüncüye kılıç savurdu. Kargaşanın içinde birinin adını haykırdığını duydu ama bunun Ygritte mi yoksa Magnar mı olduğunu çıkaramadı. Atı kontrol altına almaya çalışan Thenn onu fark etmedi bile. Longclaw tüy kadar hafifti. Jon kılıcını adamın baldırının arkasına savurdu ve çeliğin kemiğe kadar indiğini hissetti. Yabanıl yere kapaklanınca kısrak şahlandı, ama Jon bir şekilde boşta kalan eliyle yelesini kavrayıp kendini sırtına çekmeyi başardı. Bir el bileğine yapıştı; Jon aşağı doğru kesti ve Bodger’ın yüzünün kan seli içinde kaybolduğunu gördü. At arka ayakları üzerine kalktı, tekmeler savurdu. Toynağından biri bir Thenn’in şakağına geldi; kemik kırılma sesi duyuldu.
...
Kasaplık bir domuz gibi kanıyorum, diye düşündü, ama ok çıkmadan buna yapılacak bir şey yoktu. Yüzünü buruşturdu ve tekrar denedi... sonra yeniden durdu, titriyordu. Bir kez daha. Bu kez çığlık attı, ama işini bitirdiğinde okun demir ucu uyluğunun ön tarafından çıkmıştı. Jon daha iyi kavrayabilmek için kanlı pantolonunu geri itti, yüzünü buruşturdu ve şaftı yavaşça bacağının içinden çekip çıkardı. Bunu bayılmadan nasıl başardığını kendisi de hiç anlayamadı.
...
Bir süre dinlenip atın otlamasına izin verdi. Hayvan fazla uzaklaşmadı; bu iyiydi. Kötü bacağıyla topallarken onu asla yakalayamazdı. Ayağa kalkıp yeniden sırtına binmeye zorla güç yetirebildi. İlk seferde, üzengi de eyer de yokken ve bir elimde kılıç varken, ona nasıl binebildim? Bu da cevaplayamadığı başka bir soruydu.